setreuid(2)

NAZWA
setreuid, seteuid - ustawia rzeczywisty i/lub efektywny identyfikator użytkownika lub grupy

BIBLIOTEKA
Standardowa biblioteka C (libc, -lc)

SKŁADNIA
#include <unistd.h>

int setreuid(uid_t ruid, uid_t euid);
int setregid(gid_t rgid, gid_t egid);

    Wymagane ustawienia makr biblioteki glibc (patrz feature_test_macros(7)):

setreuid(), setregid():
    _XOPEN_SOURCE >= 500
        || /* Od glibc 2.19: */ _DEFAULT_SOURCE
        || /* glibc <= 2.19: */ _BSD_SOURCE

OPIS
setreuid() ustawia rzeczywisty i efektywny identyfikator użytkownika procesu wywołującego.

Podanie wartości -1 dla rzeczywistego lub efektywnego ID użytkownika wymusza na systemie pozostawienie tego ID niezmienionym.

Nieuprzywilejowane procesy mogą jedynie ustawić efektywny identyfikator użytkownika na identyfikatory użytkownika: rzeczywisty, efektywny lub zachowany set-user-ID.

Nieuprzywilejowani użytkownicy mogą ustawić ustawić jedynie rzeczywisty identyfikator użytkownika na identyfikatory użytkownika: rzeczywisty lub efektywny.

Jeśli rzeczywisty ID użytkownika jest ustawiony (tj. ruid nie jest równy -1) lub efektywny ID użytkownika jest ustawiany na wartość różną od poprzedniego rzeczywistego ID użytkownika, to zachowanemu set-user-ID zostanie nadana wartość nowego efektywnego ID użytkownika.

Zupełnie analogicznie setregid() ustawia rzeczywisty i efektywny identyfikator grupy bieżącego procesu, a wszystko powyżej nadal obowiązuje po zmianie słowa „użytkownik” na „grupa”.

WARTOŚĆ ZWRACANA
Po pomyślnym zakończeniu zwracane jest zero. Po błędzie zwracane jest -1 i ustawiane errno, wskazując błąd.

Uwaga: są przypadki, gdy setreuid() może zawieść nawet wówczas, gdy wywołujący ma UID 0. Pominięcie sprawdzenia zwrotu niepowodzenia z setreuid() jest poważnym zagrożeniem bezpieczeństwa.

BŁĘDY

EAGAIN
    Wywołanie mogłoby zmienić rzeczywisty UID wywołującego (tzn. ruid nie pasowałby do rzeczywistego UID wywołującego), lecz wystąpiło tu tymczasowe niepowodzenie w przydzieleniu niezbędnych struktur danych jądra.

EAGAIN
    ruid nie pasuje do rzeczywistego UID wywołującego, a to wywołanie spowodowałoby przekroczenie limitu zasobów RLIMIT_NPROC wywołującego przez liczbę procesów należących do rzeczywistego ID użytkownika ruid. Od Linuksa 3.1 błąd ten już się nie pojawia (lecz solidne aplikacje powinny dokonywać jego sprawdzenia); zob. opis EAGAIN w execve(2).

EINVAL
    Jeden lub więcej docelowych identyfikatorów użytkownika lub grupy jest nieprawidłowych w tej przestrzeni użytkownika.

EPERM
    Proces wywołujący nie jest uprzywilejowany (w Linuksie: nie ma wymaganego przywileju (ang. capability) w swojej przestrzeni nazw użytkownika: CAP_SETUID w przypadku setreuid() albo CAP_SETGID w przypadku setregid()), a zażądano zmian innych niż (i) zamiana efektywnego ID użytkownika (grupy) z rzeczywistym lub (ii) ustawienie jednej z tych wartości na podstawie drugiej, lub (iii) ustawienie efektywnego ID użytkownika (grupy) na podstawie wartości zachowanego set-user-ID (zapisanego set-group-ID).

WERSJE
POSIX.1 nie określa wszystkich zmian identyfikatorów użytkownika, które Linux dopuszcza w przypadku procesów nieuprzywilejowanych. Dla setreuid(), efektywny ID użytkownika może zostać ustawiony na identyczny jak rzeczywisty ID użytkownika lub zapisany set-user-ID i nie jest określone, czy proces nieuprzywilejowany może ustawić rzeczywisty ID użytkownika na rzeczywisty ID użytkownika, efektywny ID użytkownika lub zapisany set-user-ID. Dla setregid(), rzeczywisty ID grupy może zostać zmieniony na wartość rzeczywistego ID grupy lub zapisanego set-group-ID. Dokładne detale tego, jakie zmiany identyfikatorów są możliwe, różnią się między implementacjami.

POSIX.1 nie określa wpływu, jaki mają te wywołania na zapisany set-user-ID i zapisany set-group-ID.

STANDARDY
POSIX.1-2008.

HISTORIA
POSIX.1-2001, 4.3BSD (pojawiło się pierwotnie w 4.2BSD).

Ustawianie efektywnego ID użytkownika (grupy) na podstawie zachowanego set-user-ID (zapisanego set-group-ID) jest możliwe poczynając od Linuksa 1.1.37 (1.1.38).

Oryginalne, linuksowe wywołania setreuid() i setregid() obsługiwały tylko 16-bitowe identyfikatory użytkownika i grupy. Następnie w Linuksie 2.4 dodano setreuid32() i setregid32(), obsługujące 32-bitowe identyfikatory. Funkcje opakowujące setreuid() i setregid() biblioteki glibc obsługują te warianty wywołań w różnych wersjach jądra w sposób przezroczysty dla użytkownika.

  Różnice biblioteki C/jądra
Na poziomie jądra, identyfikatory użytkownika i grupy są atrybutami przynależnymi wątkowi. Jednak POSIX wymaga, aby wszystkie wątki procesu dzieliły te same poświadczenia. Implementacja wątkowania NPTL obsługuje wymagania POSIX za pomocą funkcji opakowujących dla różnych wywołań systemowych zmieniających UID-y i GID-y procesów. Te funkcje opakowujące (w tym te dla setreuid() i setregid()) wykorzystują technikę opartą na sygnałach aby zapewnić, że gdy jeden wątek zmieni swe poświadczenia, wszystkie inne wątki procesu również to uczynią. Więcej szczegółów w podręczniku nptl(7).

ZOBACZ TAKŻE
getgid(2), getuid(2), seteuid(2), setgid(2), setresuid(2), setuid(2), capabilities(7), credentials(7), user_namespaces(7)

TŁUMACZENIE
Autorami polskiego tłumaczenia niniejszej strony podręcznika są: Przemek Borys <pborys@dione.ids.pl>, Andrzej Krzysztofowicz <ankry@green.mf.pg.gda.pl> i Michał Kułach <michal.kulach@gmail.com>

Niniejsze tłumaczenie jest wolną dokumentacją. Bliższe informacje o warunkach licencji można uzyskać zapoznając się z GNU General Public License w wersji 3 (https://www.gnu.org/licenses/gpl-3.0.html) lub nowszej. Nie przyjmuje się ŻADNEJ ODPOWIEDZIALNOŚCI.

Błędy w tłumaczeniu strony podręcznika prosimy zgłaszać na adres listy dyskusyjnej manpages-pl-list@lists.sourceforge.net.